De Britse Eric Hill is de auteur van Dribbel (Spot). Dribbel werd voor het eerst ten tonele gevoerd in 1980 in het inmiddels klassieke kijk-achter-de-flapboek “Waar is Dribbel?” In de afgelopen jaren heeft Dribbel heel wat kinderharten over de hele wereld veroverd.

Interview met Eric Hill

Geboortedatum en plaats: Londen, 7 september 1927
Lievelingsboek: De autobiografie van Dirk Bogarde
Dierbaarste bezit: Mijn gevoel voor humor
Lievelingsnummer: Cole Porter's 'Let's do it (let's fall in love)'
Lievelingsfilm: Day of the Jackal

Met veel plezier presenteren we hier een exclusief interview met Eric Hill, de bedenker van het populairste hondje ter wereld. We spraken met Eric in de ontwerpstudio van zijn Californische ranch, waar hij woont met zijn vrouw Gilly en een grote verzameling katten, paarden en natuurlijk... honden! Lees vlug verder voor een zeldzame blik achter de schermen van Dribbel.

V: Eric, kun je iets vertellen over het ontstaan van Dribbel?

Eric: Ik werkte thuis in Londen als freelance-ontwerper. Voor een van mijn klanten ontwierp ik een folder met een flap, die een deel van een grappige tekening afdekte. Toen ik het ontwerp aan mijn tweejarige zoontje Christopher liet zien, merkte ik dat hij het prachtig vond als ik de flap optilde en de tekening tevoorschijn liet komen. Ik bedacht verhaaltjes om 's avonds voor het slapen aan Christopher te vertellen. Zo kwam ik op het idee om een boek te maken, wat natuurlijk 'Waar is Dribbel?' werd.

V: Hoe kwam Dribbel in een boek terecht?

Toen ik Dribbel voor het eerst tekende, merkte ik dat ik de vlekken op zijn lijf en staart baseerde op de herkenningstekens van vliegtuigen. Ik had heel veel vliegtuigen getekend - zo heb ik leren tekenen. Hoewel ik geen schrijver was, besloot ik voor Christopher een boek te maken met flappen om achter te kijken. Het verhaal draaide om een puppy die zich voor zijn moeder verstopt. Ik ben altijd al een 'hondenmens' geweest, dus het viel me niet moeilijk een hond te creëren die net zo speels en vertederend als een echte was.

Op dat moment had ik natuurlijk absoluut niet door wat dit boek zou gaan betekenen voor de wereld van het kinderboek. Ik vond het gewoon leuk om te doen. Ik had er nooit aan gedacht dat 'Waar is Dribbel?' zou kunnen worden uitgegeven.

V: Hoe bedacht je de rest van zijn familie en zijn vriendjes?

Eric: Na het succes van 'Waar is Dribbel?' kwam de voor de hand liggende vraag: wat nu? Ik besloot het gezinsleven van Dribbel verder op te bouwen, met behulp van onderwerpen als verjaardag, Pasen, Kerstmis, vakantie en school. Dribbel beleeft eigenlijk dezelfde dingen als ieder kind. Drieka kreeg een echte moederrol: ze is er altijd voor Dribbel, ze brengt hem naar school, deelt zijn lief en leed, ze gunt Dribbel zijn vrijheid terwijl ze Dribbel de zekerheid biedt er altijd te zijn als hij thuiskomt.

Naast zijn moeder had Dribbel natuurlijk vriendjes nodig om zijn avonturen mee te beleven. Zij verschenen op het toneel in 'Dribbels eerste schooldag.' Ik dacht lang na over deze vriendjes - moesten het ook honden zijn? Nee, dat vond ik te saai. Het zouden allemaal verschillende dieren worden: een nijlpaard (Leentje), een krokodil (Tom), een aap (Steven) en zo verder.

V: En hoe zit het met de vader van Dribbel?

Eric: Er kwamen brieven van lezers - kinderen èn volwassenen - waarin werd gevraagd: 'Waar is Dribbels vader?' Ik bedacht een passend verhaal waarin ik hem kon opvoeren. Max werkte op een boerderij. Nu kon Dribbel met z'n hele familie naar het strand. Dit boek had ik Papa's vrije dag kunnen noemen, maar ik koos voor 'Dribbel naar het strand' - waarin papa Max zijn zoontje te veel verwent.

V: En Dribbels kleine zusje?

Eric: Zij was het gevolg van een brief die ik kreeg, waarin een grootvader suggereerde dat het hoog tijd was dat Dribbel een broertje of zusje kreeg.

V: Hoe kwamen Dribbels opa en oma erbij?

Eric: Tijdens signeersessies viel het me op dat veel van de kopers grootouders waren, en allemaal even positief over Dribbel. Ik besloot hen te belonen voor hun enthousiasme en steun.

V: Hoe denk je dat kinderen reageren op Dribbel?

Eric: Ik geloof dat alle kinderen een bepaalde creativiteit bezitten, die moet worden gevoed en aangemoedigd. De Dribbel-boeken lijken hierin te voorzien. Ik krijg veel brieven met tekeningen van kinderen, waaruit veel gevoel voor humor en liefde voor Dribbel spreekt. Heel vaak bedekt zo'n jonge kunstenaar enthousiast het hele lijf van Dribbel met stippen - ze laten zich meeslepen door hun creativiteit, en dat is prima.

V: In de boeken vinden we heel specifieke en vaak spitsvondige details. Hoe ben je daartoe gekomen?

Eric: Van het begin af aan ben ik ervan uitgegaan dat kinderen veel meer intelligentie en gevoel voor stijl hebben dan volwassenen denken. Met mijn tekeningen wil ik kinderen in aanraking brengen met ideeën die net buiten hun blikveld vallen, maar wel goed te begrijpen zijn. In 'Waar is Dribbel?' tekende ik een ouderwetse stoel in plaats van een gewone, en geen piano, maar een vleugel - die laatste overigens roze in plaats van zwart of bruin. Ook tafels met gekrulde poten en andere decoratieve details. Allemaal om het blikveld van de jonge lezer te verbreden.

V: Dribbel wordt nu uitgegeven in 65 talen in meer dan honderd verschillende landen. Je zult wel trots zijn.

Eric: 'Where is Spot?' werd uitgegeven in Engeland in 1980. Al snel stond het bovenaan de bestseller-lijsten voor kinderboeken, en ook internationaal ging het vlug. Hij kreeg overal een andere naam: Tippens in Zweden, Bolinha in Portugal, enzovoort. Bij jullie heet hij Dribbel en in Friesland is hij ook uitgegeven: daar heet hij Stip! Hij verscheen zelfs in braille en in gebarentaal.

V: Dribbel is duidelijk een factor van belang in scholen en bibliotheken. Had je dit verwacht toen je ermee begon?

Eric: Al heel vlug was Dribbel veel op scholen en in bibliotheken te vinden. Maar ik had geen benul van wat de Dribbel-boeken teweegbrachten, tot leraren en bibliothecarissen mij enthousiaste en aanmoedigende brieven gingen schrijven. Dribbel bleek jonge kinderen tot lezen aan te zetten. Overigens worden Dribbel-boeken ook gebruikt om volwassenen te leren lezen.

V: En wat vind je van de Dribbel-animatieserie? Vond je het mooi om te zien hoe Dribbel van papier naar scherm transformeerde?

Eric: Eerlijk gezegd geloofde ik in het begin niet dat je van een Dribbel-boek een tekenfilm kon maken. De verhalen waren te eenvoudig, en het kijk-achter-de-flap-idee zou op het scherm natuurlijk verdwijnen. Maar de BBC kende een stel bijzonder getalenteerde animators. Zij lieten me de eerste beelden zien en ik was meteen verkocht. Toen ik voor het eerst Dribbel omhoog zag springen en kwispelen - prachtig gewoon!

V: Wat heeft de toekomst te bieden aan Dribbel?

Eric: De toekomst is heel spannend. Gedrukt of digitaal, welk nieuw medium er verder nog komt, Dribbel zal erbij zijn!